WIJZIGINGEN VOORGESTELD VOOR TOEWIJZING GEDONEERDE LEVERS.
Originele titel: Changes Proposed for Allocation of Donated Livers
Bron: www.hivandhepatitis.com, 2 september 2011
Voor sommige patiënten is een transplantatie de enige behandeling voor hun gevorderde leverziekten als gevolg van chronische hepatitis B, hepatitis C, leverkanker, alcoholisme of van andere oorzaken. Maar het aanbod van donorlevers voldoet niet aan de vraag, wat betekent dat veel mensen overlijden terwijl ze op een wachtlijst staan. Zoals beschreven in de editie van september 2011 van het tijdschrift ‘Liver Transplantation’, hebben deskundigen de afgelopen 2 jaar veel vergaderd om een gewijzigd toewijzingssysteem te ontwikkelen, dat tot doel heeft om de mortaliteit op de wachttijdlijst te verlagen.
Hieronder volgt een bewerkt fragment uit een persbericht, uitgegeven door ‘Wiley-Blackwell’, de uitgever van het tijdschrift, met een beschrijving van het proces en het resulterende voorgestelde toewijzingsplan.
Voorgestelde wijzigingen voor de distributie van levers voor transplantatie.
Transplantatiespecialisten hebben wijzigingen voorgesteld voor de toewijzing en de verdeling van organen die gebruikt worden voor levertransplantaties. De aanbevolen beleidswijzigingen houden rekening met de schaarste van de beschikbare organen. Ze verzekeren een snelle toewijzing en levering van de organen aan degenen die er het meest nood aan hebben, om zo de mortaliteit te verlagen bij patiënten die op een wachtlijst staan. De details van het voorgestelde model waren beschikbaar in het septembernummer van ‘Liver Transplantation’, een tijdschrift dat uitgegeven wordt door ‘Wiley-Blackwell’ namens de Amerikaanse ‘Vereniging voor de Studie van Leverziekten’ (ASLD).
Een aantal ziekten beïnvloedt de leverfunctie, waaronder hepatitis B en C, vette leverziekte en auto-immune leverziekte. De ernst van de leverziekte varieert van lichte tot meer ernstige vormen, die levensbedreigend zijn. Wanneer de lever faalt (eindfase van leverziekten) en wanneer het leven van de patiënt bedreigd wordt door de dood, is transplantatie de aanbevolen optie. Maar de schaarste van donororganen is één van de grootste zorgen voor transplantatiekandidaten én een uitdaging voor de clinici die hen behandelen. Volgens het ‘Organ Procurement and Transplant Network’ (OPTN – netwerk voor het verkrijgen en transplanteren van organen) stonden er in augustus 2011 meer dan 16.000 Amerikanen op een wachtlijst om een lever te krijgen.
Het huidige model in de VS bepaalt de toewijzing volgens de volgorde van de patiënten op een bepaalde wachtlijst. Sinds 2002 gebruikt de transplantatiegemeenschap de score van het ‘Model for Endstage Liver Disease’ (MELD – model voor de eindfase van leverziekten), evenals de lengte van de tijd op de wachtlijst, als rangschikking van de patiënten voor de toewijzing van de beschikbare lever.
De distributie of verdeling is de bepaling van het gebied waarin een donorlever aangeboden zal worden. Men gebruikt een lokaal, regionaal en nationaal systeem, om de beschikbare levers voor transplantatie te verdelen.
In een onderzoek naar de toewijzing en de distributie van levers voor transplantatie, herbekeken de auteurs het systeem dat momenteel gebruikt wordt om te bepalen welke patiënten organen voor transplantatie ontvangen, en ze verstrekten alternatieve modellen voor de bevordering van een meer rechtvaardige verdeling.
“Gezien de verschillen tussen vraag en aanbod van de donorlevers, zullen er altijd meningsverschillen zijn over de vraag welke patiënt eerst getransplanteerd moet worden”, zei hoofdauteur Kenneth Washburn, MD, van het ‘Universitair Transplantatiecentrum’, een partnerschap van het ‘University of Texas Health Science Center’, in San Antonio, en het ‘University Health System’, één van haar belangrijkste klinische partners.
“Elk systeem dat organen herverdeelt, van gebieden met ‘lage noodzaak’ naar gebieden met ‘hoge noodzaak’, zal niet alle belanghebbenden behagen”, voegde hij eraan toe.
De auteurs merkten op dat de meeste sterfgevallen op de wachtlijsten voorkwamen bij patiënten met lage MELD-scores (de grootste patiëntengroep op de lijst) en het toewijzen van organen aan deze groep zou het algemene sterftecijfer, toe te schrijven aan het lage en onvoorspelbare Individuele mortaliteitsrisico, niet verminderen. Aangezien het grootste aantal sterfgevallen op de wachtlijst niet verhinderd kan worden door de toewijzing van organen, stelden de auteurs voor dat het systeem zich moet richten op patiënten met hogere MELD-scores, die het grootste risico lopen op overlijden.
Op basis van eerdere feedback van betrokken belanghebbenden, zouden kleine, stapsgewijze veranderingen om de coördinaten te bepalen in het huidige systeem, de beste methode zijn voor de verbetering van het toewijzingsbeleid. Een potentiële volgende stap is, volgens de auteurs, de wijziging van een ‘score 15′ in het regionaal model naar een ‘score 15’ in het nationaal model, waardoor gedoneerde levers eerst aangeboden zouden worden aan patiënten met een MELD-score van 15 op regionaal niveau, en direct daarna op nationaal niveau, voordat de lever op lokaal niveau aangeboden wordt aan kandidaten met een lagere MELD-score dan 15.
Een andere stapsgewijze verandering die de auteurs voorstellen, is een regionale indeling voor de ziekste patiënten, met hoge MELD-scores (> 35). De herverdeling van gedoneerde levers onder deze patiëntengroep leidt tot een daling van de mortaliteit op de wachtlijst voor deze patiënten, die toch het hoogste risico lopen op overlijden tijdens het wachten op een transplantatie.
“We stellen voor dat men zich concentreert op amendementen voor de orgaandistributie, die leiden tot minder sterfgevallen op de wachtlijst, met de kleinste hoeveelheid bijkomend te delen levers, en die de afstand minimaliseren die de organen moeten afleggen”, beveelt Dr. Washburn aan.
